การแพร่กระจาย

      พบครั้งแรกในแม่น้ำ ทอร่า ประเทศ เอกวาดอร์ ปี พ.ศ. 2535 และพบว่าได้ระบาดไปยังแหล่งที่อยู่อาศัยของกุ้งในลาตินอเมริกา รวมถึงฮาวายและบริเวณชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงในประเทศ โคลัมเบีย คอสตาริก้า เอลซัลวาดอร์ กัวเตมาลา ฮอนดูรัส นิคารากัว ปานามา และ เปรู TSV ยังสร้างปัญหาให้แก่ฟาร์มเลี้ยงกุ้งในฝั่งทะเลแอตแลนติกหลายประเทศ ได้แก่ บราซิล เม็กซิโก เวเนซูเอล่า รวมถึงเขตตะวันออกเฉียงใต้ของอเมริกาในรัฐ ฟลอริดา เทกซัส สำหรับในเขตเอเชียพบในไต้หวัน และบางจังหวัดของจีน ซึ่งรายงานว่าติดมาแพร่กระจายโดยการนำเข้ากุ้ง P. vannamei จากอเมริกากลาง

   กุ้งที่เป็นโรคทอร่า

      ไวรัสทอร่า สามารถก่อโรคในกุ้ง Penaeid หลายชนิดของอเมริกา และก่อโรคมากที่สุดในกุ้ง Penaeus vannamei (กุ้งขาวแวนนาไม) นอกจากนั้นพบใน P. cstylirostrs , P. setiferus  จากการทดสอบในห้องปฏิบัติการ สามารถทำเกิดโรคในลูกกุ้งระยะ PL และกุ้งวัยรุ่นของ P. schmittii P. aztecus P. duorarum P. chinensis P. monodon (กุ้งกุลาดำ) และ P. japonicus

   การติดเชื้อ

      การติดเชื้อจะเกิดขึ้นหลังจากการเลี้ยงในบ่อดิน 14-40 วัน ในกุ้งที่ติดเชื้อรุนแรงทำเกิดการตาย 40-90 เปอร์เซ็นต์ อย่างรวดเร็ว (Bondad-Reantaso et al., 2001) ในกุ้งที่ติดเชื้อไวรัสชนิดนี้จะเกิดสีแดงบริเวณหาง เกิดเซลล์อิพิธีเลียมตายบริเวณระยางค์ต่างๆ เหงือก ทางเดินอาหารส่วนท้าย กระเพาะอาหาร และต่อมน้ำเหลือง (Lightner, 1996 ) หลังจากลอกคราบเปลือกไม่แข็ง และอาจเกิดรอยแผลสีดำบริเวณเปลือกที่เกิดจากแบคทีเรีย (Lightner, 1996 ) ลักษณะอาการที่สังเกตได้ชัดเจน แบ่งได้ 3 ระยะ ได้แก่

     1. ระยะติดเชื้อรุนแรง หรือ ระยะเฉียบพลัน เป็นระยะที่มีการติดเชื้อในเนื้อเยื่อชั้นนอกอย่างรุนแรง ทำกุ้งตายในปริมาณสูง 40-90% อาการของกุ้งขาว (P. vannamei ) ที่ใกล้ตายในระยะนี้ ลำตัวสีแดงซีด แพนหางและขาว่ายน้ำแดง (บางครั้งจึงเรียกว่าโรคหางแดง) จะสังเกตุเห็นการตายของเนื้อเยื่อ Cuticular Epithelium
     2. ระยะการรับเชื้อผ่าน หรือ ระยะคาบเกี่ยว (Transition) เป็นระยะที่ไวรัสผ่านเข้าสู่ Lymphoid organ ของกุ้งที่รอดตายจากระยะแรก เป็นเวลา 2-3 วัน ถ้าเชื้อสะสมมากกุ้งจะทยอยตายไปเรื่อยๆ
     3. ระยะติดเชื้อแบบเรื้อรัง คือ กุ้งที่รอดตายจากการติดเชื้อระยะ 1 และ ผ่านระยะ 2 จนถึงระยะ 3 จะเป็นตัว carrier ไปสู่ตัวอื่นๆ ทำให้เกิดการแพร่กระจายโรคได้อย่างรวดเร็ว

   การควบคุมและป้องกัน

     การควบคุมโรคอย่างมีประสิทธิภาพสำหรับไวรัสชนิดนี้ยังไม่มีรายงานชัดเจน แต่อาจทำได้โดยการลดความหนาแน่นของการเลี้ยง และมีการจัดการฟาร์มทั่วๆ ไปที่ดี พ่อแม่พันธุ์และลูกกุ้งผ่านการตรวจว่าปลอดเชื้อ

เอกสาร

       บริษัท กิบไทย จำกัด. 2547. การอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่อง Optimization of PCR and RT-PCR Tecniques.
       รายงานสรุปผลการดำเนินงานโครงการฉบับสมบูรณ์ โครงการประเมินผลกระทบการนำเข้ากุ้งขาว (Penaeus vannamei ) เข้าประเทศไทย เสนอโดย หน่วยวิจัยเพื่อความเป็นเลิศเทคโนโลยีชีวภาพกุ้ง คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มีนาคม 2547.
       เอกสารประกอบการประชุมเจ้าหน้าที่ควบคุมโรคเขต 1 และเขต 2 วันที่ 11 ก.ค. 2546 ณ สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งจังหวัดชลบุรี
       Lightner, D. V. 1996. A Handbook of Shrimp Phathology and Diagnostic Procedures for Disease of Cultured Penaeid Shrimp. World Aquaculture Society, Balton Rouge, Louisiana, USA.
       Boondad-Reantaso, M. G., McGladdery, S. E., East, I. and Subasinghe, R. P. 2001. Asia Diacnostic Guide to Aquatic Animal Disease. FAO Fisheries Tecnicalpaper No. 402, Supplement 2. Rome.